Sahne, fabrikanın kompozisyona hakim olduğu, sessiz bir endüstriyel senfoniyle açılıyor. Sanatçı, sahneye puslu, neredeyse rüya gibi bir nitelik kazandıran, yumuşak, sessiz renklerden oluşan bir palet kullanır. Yüksek bacalardan yükselen duman, dönemin sanayi devriminin keskin bir hatırlatıcısıdır, ancak tehditkar hissettirmez; daha ziyade, bulutlu gökyüzüne karışır. Ön plandaki su, binaları ve gökyüzünü yansıtır, derinlik ve dinginlik hissi yaratır.

Fırça darbeleri gevşek ve görünür, ışığın ve atmosferin geçici etkilerini yakalayan Empresyonist tarzın bir özelliğidir. Nehrin kıyıları bitki örtüsüyle doludur ve fabrikanın sert çizgileriyle bir tezat oluşturur. Doğa ve endüstrinin bu yan yana gelişi esere ilginç bir katman ekler. Genel etki, belirli bir yerin ve dönemin özünü yakalayan, zamanın donduğu bir an, nazik bir gözlemdir. Sanatçının renk ve ışığı ustaca kullanması, endüstriyel konuyla bile sahneye bir dinginlik hissi verir.