Het schilderij dompelt ons onder in een rustig, bijna dromerig Bretons landschap. De compositie is verdeeld in afzonderlijke gebieden: een weelderige voorgrond van levendig groen, een middengebied van zachte heuvels geschilderd in warme herfsttinten, en een achtergrond waar een bleke lucht samensmelt met een ver verwijderd bos. Een groot gebouw domineert de linkerkant, met zijn muren weergegeven in zachte blauw- en grijstinten, die contrasteren met de aardetinten die de rest van de scène domineren. De penseelstreken, zichtbaar maar gemengd, creëren een gestructureerd oppervlak dat het algehele gevoel van sereniteit van het schilderij versterkt. Ik kan bijna de frisse lucht en het zachte zonlicht van die dag voelen, de manier waarop het licht de gouden bladeren vangt en de schaduwen zich uitstrekken over de velden.