Ο πίνακας μας βυθίζει σε ένα γαλήνιο, σχεδόν ονειρικό, τοπίο της Βρετάνης. Η σύνθεση χωρίζεται σε διακριτές περιοχές: ένα καταπράσινο προσκήνιο με ζωηρό πράσινο, ένα μεσαίο έδαφος απαλών λόφων ζωγραφισμένων σε ζεστούς φθινοπωρινούς τόνους και ένα φόντο όπου ένας χλωμός ουρανός συγχωνεύεται με ένα μακρινό δάσος. Ένα μεγάλο κτίριο κυριαρχεί στην αριστερή πλευρά, με τους τοίχους του να αποδίδονται σε απαλούς μπλε και γκρι, που έρχονται σε αντίθεση με τους γήινους τόνους που κυριαρχούν στην υπόλοιπη σκηνή. Οι πινελιές, ορατές αλλά αναμεμειγμένες, δημιουργούν μια υφή επιφάνεια που ενισχύει τη συνολική αίσθηση γαλήνης του πίνακα. Σχεδόν αισθάνομαι τον καθαρό αέρα και το απαλό φως του ήλιου εκείνης της ημέρας, τον τρόπο που το φως αιχμαλωτίζει τα χρυσά φύλλα και οι σκιές επιμηκύνονται στα χωράφια.