Obraz zanurza nas w spokojnym, niemal sennym krajobrazie bretońskim. Kompozycja podzielona jest na wyraźne obszary: bujny pierwszy plan o żywej zieleni, środek z łagodnymi wzgórzami malowanymi w ciepłych, jesiennych tonacjach oraz tło, gdzie blade niebo łączy się z odległym lasem. Duży budynek dominuje po lewej stronie, jego ściany oddane w miękkich odcieniach niebieskiego i szarego, kontrastujące z odcieniami ziemi, które dominują w reszcie sceny. Pociągnięcia pędzla, widoczne, ale zmieszane, tworzą teksturowaną powierzchnię, która wzmacnia ogólne poczucie spokoju obrazu. Prawie czuję świeże powietrze i delikatne światło słoneczne tego dnia, sposób, w jaki światło chwyta złote liście i cienie wydłużają się na polach.