Dit levendige landschap vangt een rustige pastorale scène vol leven en kleur. Bij de eerste blik worden de ogen aangetrokken door de gouden tinten van de golvende velden, wat de warmte van de zon die de aarde verlicht aangeeft. Verschillende groene tinten omlijsten de compositie, waardoor contrast en diepte ontstaan; het levendige loof duidt op een vruchtbare omgeving. De afgebeelde kippen, verspreid over de grond, zijn onschuldige herinneringen aan een verloren wereld, hun dikke vormen spatten de onderkant van het doek aan. De sfeer is levendig—vol van het ruisen van bladeren en het verre gekakel van vogels, die iemand uitnodigen om deze rustige landelijke enclave binnen te stappen.

De emotionele stroom van het stuk lijkt een gevoel van nostalgie en vrede op te roepen, waardoor men zich de eenvoudigere tijden herinnert. De penseelstreken van de kunstenaar zijn gedurfd maar speels, oproepend een dromerige kwaliteit die uitnodigt tot verkenning. Men kan bijna de aanraking van de zon voelen en het zachte gefluister van de natuur rondom dit idyllische moment horen; het is een momentopname, niet alleen van de natuur, maar van een levensstijl die verweven is met de ritmes van de aarde. De historische context versterkt verder zijn betekenis; gemaakt in 1939, een tijd van onrust in Europa, functioneert dit schilderij als een herinnering aan troost in de dagelijkse schoonheid te midden van chaos.