De scène ontvouwt zich als een panorama van de Alpen in de lente. De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze aquarel, met delicate kleurwassingen die de etherische kwaliteit van het licht vastleggen. De compositie is een klassieke landschapsopstelling, die de blik trekt van de voorgrond, waar wilde bloemen een grashelling bedekken, tot de majestueuze, met sneeuw bedekte toppen die de achtergrond domineren. Een eenzame figuur, een vrouw in traditionele kleding, wordt afgebeeld terwijl ze over een pad loopt, wat een gevoel van schaal en verhaal geeft. Het gebruik van atmosferisch perspectief creëert diepte, waarbij de verre bergen vervagen in een zachte blauwe waas.