Scena mieni się miękkim, rozproszonym światłem mglistego dnia; delikatna zasłona wydaje się zawieszona nad wodą i odległymi budynkami. Żaglowce, z nadętymi żaglami, suną po wodzie; ich kształty rozpadają się na szereg małych, starannie rozmieszczonych punktów koloru – technika, która nadaje scenie niezwykłą, niemal pointylistyczną wibrację. Kompozycję dominują chłodne tony błękitu i zieleni, przywołujące poczucie spokoju i przestrzeni, pięknie kontrastujące z cieplejszymi odcieniami żagli i budynków w oddali. Sposób, w jaki światło chwyta się i odbija od wody, jest po prostu urzekający; samo powietrze zdaje się wypełnione wilgocią i delikatną ciszą.