Dzieło prezentuje spokojny krajobraz, delikatną panoramę rozpościerającą się przed oczami widza. Na pierwszym planie dominuje pole wysokich, kołyszących się traw, których pociągnięcia pędzla oddane są delikatnym dotknięciem turkusu na tle żywych zieleni. Przywołuje to poczucie delikatnych wiatrów szepczących nad ziemią. Artysta używa palety miękkich zieleni i błękitów, kontrastujących z ciemniejszymi, gęstszymi odcieniami wzgórz w oddali; niebo, delikatna przestrzeń szarości, usiana puszystymi, białymi chmurami.

Kompozycja jest starannie zaaranżowana, z pofałdowanymi wzgórzami pełniącymi funkcję naturalnej bariery, ale z małymi budynkami, które sugerują interakcję międzyludzką. To scena, która zachęca do kontemplacji; migawka piękna natury, nasycona subtelną melancholią. Cała scena mówi o spokoju, świecie, w którym można łatwo zagubić się w ciszy chwili i przypomina nam, że prostota może być piękna.