Het kunstwerk presenteert een sereen landschap, een zacht panorama dat zich ontvouwt voor de ogen van de toeschouwer. De voorgrond wordt gedomineerd door een veld met hoog, golvend gras, waarvan de streken zijn weergegeven met een delicate toets van turkoois tegen een achtergrond van levendige groenen. Het roept het gevoel op van zachte briesjes die over het land fluisteren. De kunstenaar gebruikt een palet van zachte groenen en blauwen, gecontrasteerd door de donkerdere, dichtere tinten van de heuvels in de verte; de lucht, een zachte uitgestrektheid van grijs, bezaaid met pluizige, witte wolken.

De compositie is zorgvuldig geordend, met de glooiende heuvels die fungeren als een natuurlijke barrière, maar met kleine gebouwen die menselijke interactie suggereren. Het is een scène die contemplatie stimuleert; een momentopname van de schoonheid van de natuur, doordrenkt van een subtiele melancholie. De hele scène spreekt over rust, een wereld waarin men zich gemakkelijk kan verliezen in de rust van het moment, en het herinnert ons eraan dat eenvoud mooi kan zijn.