Scena otwiera się z namacalnym ciepłem, natychmiast przyciągając wzrok do bujnego tropikalnego krajobrazu. Kompozycję dominuje żywe spektrum kolorów: błyszczący baldachim żółtego, pomarańczowego i głębokiego błękitu przywołuje uczucie światła słonecznego przesączającego się przez wysokie drzewa. Pociągnięcia pędzla artysty, choć pozornie proste, tworzą fakturę, która ożywia każdy element. Na pierwszym planie znajdują się dwie postacie: mężczyzna niosący coś, co wygląda na jarzmo, i kobieta siedząca spokojnie, której postawa zachęca do kontemplacji.

Jest w tym pewna senna jakość; uczucie przeniesienia do odległego, egzotycznego królestwa. Charakterystyczne użycie koloru przez Gauguina, spłaszczona perspektywa i subtelne zniekształcenia formy przyczyniają się do poczucia tajemnicy i inności. Kolory, bogate i żywe, oraz grube, teksturowane pociągnięcia pędzla, które nadają mu natychmiastową, dotykową jakość. Ogólny efekt to ciche piękno, nasycone poczuciem ponadczasowości i urokiem nieznanego.