Dit landschap boeit met zijn harmonieuze maar enigszins ingetogen visie op de natuur. In de voorgrond stroomt een rustige rivier, het kalme water weergegeven in diepe, gedempte paarstinten met lichte vlekken die over het oppervlak dansen. Aan weerszijden zorgt weelderig groen voor een rijk contrast — dicht en levendig dichtbij de kijker, dat geleidelijk overgaat in een nette rij hoge, donkere cipressen die zich uitstrekken tot aan de horizon. De verticaliteit van deze bomen contrasteert met de zachtheid van de weiden en de verre heuvels, geschilderd in lavendel- en grijstinten die aan ochtendmist of het vervagende schemerlicht doen denken. De compositie leidt de blik langs de kronkelende rivier en nodigt uit tot een langzame, beschouwende blik. Vallottons techniek kenmerkt zich door vloeiende maar doelbewuste penseelstreken met bijna grafische helderheid, waarbij natuurlijke vormen gestileerd zijn tot elegante silhouetten — bomen lijken lineaire monumenten, bladeren groeperen in duidelijke massa’s, en het wateroppervlak breekt op in ritmische patronen.