Het schilderij nodigt ons uit in een industrieel landschap, een scène vol gedempte tonen van een bewolkte dag; de lucht voelt zwaar aan door de geur van kolen en vochtige aarde. Gebouwen, weergegeven in aardse bruin- en grijstinten, kruipen dicht bij elkaar, hun silhouetten verzacht door atmosferisch perspectief. Rook stijgt op uit schoorstenen, een getuigenis van de drukke bedrijvigheid binnenin. Een pad, versleten door de tijd, leidt naar de rivier, waar binnenschepen en boten zachtjes op het wateroppervlak wiegen. Een eenzame figuur, silhouet tegen het landschap, leidt een paardenkar over de weg, hun vormen roepen een gevoel van stille vastberadenheid op. De hele compositie is een symfonie van subtiele penseelstreken die de essentie van een moment in de tijd vastlegt; een portret van industrie en rivier.