Obraz zaprasza nas do krajobrazu przemysłowego, sceny wypełnionej stłumionymi tonami pochmurnego dnia; powietrze wydaje się ciężkie od zapachu węgla i wilgotnej ziemi. Budynki, oddane w ziemistych brązach i szarościach, skupiają się razem, ich sylwetki zmiękczone perspektywą powietrzną. Dym unosi się z kominów, świadectwo tętniącej życiem aktywności wewnątrz. Ścieżka, zniszczona przez czas, prowadzi w stronę rzeki, gdzie barki i łodzie delikatnie kołyszą się na powierzchni wody. Samotna postać, odcinająca się od krajobrazu, prowadzi wóz konny wzdłuż drogi, ich formy przywołują poczucie cichej determinacji. Cała kompozycja to symfonia subtelnych pociągnięć pędzla, oddająca esencję chwili w czasie; portret przemysłu i rzeki.