Scena rozwija się z delikatnym spokojem; łąka skąpana w słońcu rozciąga się w kierunku horyzontu, gdzie grupa drzew i odległa wieża kościelna punktują niebo. Technika artysty, widoczna w krótkich, wyraźnych pociągnięciach pędzla, tworzy mozaikę kolorów, która mieni się światłem zachodzącego słońca. Kolory, symfonia zieleni, żółci i błękitu, wywołują poczucie ciepła i spokoju. Prawie czuję delikatną bryzę i słyszę szelest liści. Samotna postać, być może rolnik, idzie przez pole, prowadząc swoje bydło. Kompozycja jest zrównoważona, przyciągając wzrok po całym płótnie, od pierwszego planu do odległego tła, zapraszając widza do chwili cichej kontemplacji. To krajobraz, który uchwycił ulotną chwilę piękna.