Sahne, nazik bir huzurla açılıyor; güneşin aydınlattığı bir çayır, ufka doğru uzanıyor; burada bir grup ağaç ve uzaktaki bir kilise çan kulesi gökyüzünü noktalar. Sanatçının tekniği, kısa, belirgin fırça darbelerinde belirgin, batan güneşin ışığıyla parıldayan bir renk mozaiği yaratır. Yeşiller, sarılar ve mavilerin senfonisi olan renkler, bir sıcaklık ve huzur hissi uyandırır. Neredeyse hafif esintiyi hissedebilir ve yaprakların hışırtısını duyabilirim. Yalnız bir figür, belki bir çiftçi, sığırlarını yönlendirerek tarlada yürüyor. Kompozisyon dengeli, izleyicinin tuval boyunca, ön plandan uzak arka plana kadar bakışını çekiyor, izleyiciyi sessiz bir tefekkür anına davet ediyor. Bu, güzelliğin geçici bir anını yakalayan bir manzara.