Ten pejzaż przyciąga swoją harmonijną, choć nieco powściągliwą wizją natury. Spokojna rzeka płynie w pierwszym planie, jej woda ukazana jest w głębokich, stonowanych fioletach z refleksami jasnego światła tańczącymi na powierzchni. Po obu stronach dominują bujne, zielone rośliny — gęste i żywe blisko widza, stopniowo przechodzące w równy szpaler wysokich, ciemnych cyprysów, sięgających horyzontu. Pionowość drzew kontrastuje z miękkością łąk i odległych wzgórz malowanych w odcieniach lawendy i szarości, przywodzących na myśl poranną mgłę lub gasnący zmierzch. Kompozycja prowadzi wzrok wzdłuż wijącej się rzeki, zachęcając do powolnej, kontemplacyjnej obserwacji. Technika Vallottona cechuje się gładkimi, ale celowymi pociągnięciami pędzla o niemal graficznej klarowności, gdzie naturalne kształty są stylizowane na eleganckie formy — drzewa wyglądają jak linearne pomniki, liście zgromadzone w wyraźne masy, a powierzchnia wody rozbita na rytmiczne wzory.