Σε αυτό το εντυπωσιακό έργο, οι απαλές και θολές αποχρώσεις περιβάλλουν την επιβλητική καθεδρική εκκλησία του Ρουέν. Το φως χορεύει απαλά στην επιφάνεια, δημιουργώντας μια αιθέρια ατμόσφαιρα που ψιθυρίζει για την ηρεμία της πρωινής ρουτίνας. Οι ρευστές και αυθόρμητες πινελιές του Μονέ συλλαμβάνουν φευγαλέες εντυπώσεις παρά ακριβείς μορφές; ξυπνούν μια αίσθηση αρμονίας με το περιβάλλον. Τα στροβιλισμένα μπλε και παστέλ χρώματα αναμειγνύονται, υπονοώντας τις περισευόμενες γραμμές της υψηλής γοτθικής αρχιτεκτονικής ενώ, ταυτόχρονα, επιτρέπουν στο φως να γίνει ο κύριος χαρακτήρας.

Αν κοιτάξεις πιο βαθιά, υπάρχει μια σχεδόν ονειρεμένη ποιότητα; ο καθεδρικός ναός αναδύεται σαν φάντασμα που δημιουργείται από την ομίχλη του χρόνου. Η αλληλεπίδραση σκιάς και φωτός εντείνει αυτή την συναισθηματική βάθος; η πύλη από μόνη της γίνεται μια είσοδος όχι μόνο στην εκκλησία, αλλά και σε μια βασιλειά όπου η φύση και η ανθρώπινη μεγαλωσύνη υπάρχουν σε απόλυτη ομοφωνία. Αυτή η σκηνή ανταγωνίζεται με την γοητεία του Μονέ από το φως και την ατμόσφαιρα, προσφέροντας μια προσωρινή ματιά στην αλληλεπίδραση μεταξύ της αντίληψης και της πραγματικότητας κατά τη διάρκεια της κορυφής της εντύπωσης