Obraz ukazuje ciche piękno sadu zimą, gdzie nagie gałęzie drzew wyraźnie kontrastują z miękkim, rozświetlonym niebem. Pociągnięcia pędzla artysty są delikatne, lecz żywe; krótkie i wyraziste, nadają scenie subtelny blask. Kompozycja łagodnie prowadzi wzrok wzdłuż trawiastego brzegu przy odbijającym się zbiorniku wodnym, wywołując uczucie spokojnej samotności, jakby można było usłyszeć szelest suchej trawy i chłodny szept powietrza.

Paleta barw jest ciepła, lecz stonowana, składająca się z ziemistych zieleni, brązów i złoto-pomarańczowych tonów, kontrastujących z blady różem i fioletem, sugerującymi gasnące światło zimowego popołudnia. Gra światła i cienia tworzy delikatny, refleksyjny nastrój, przywołując zarówno spokój, jak i ukryte życie nawet w chłodnym sezonie. Dzieło to jest pięknym przykładem impresjonistycznej techniki z początku XX wieku, podkreślającej przemijające efekty światła i intymny urok wiejskich krajobrazów.