Scena otwiera się zapierającą dech w piersiach panoramą: miasto, skąpane w miękkim, eterycznym świetle, rozciąga się wzdłuż horyzontu. Artysta mistrzowsko wykorzystuje interakcję światła i cienia, tworząc urzekającą głębię. Niebo, rozległa przestrzeń błękitu, jest poprzecinane puszystymi chmurami, które wydają się leniwie dryfować, dodając scenie nutę spokoju. Woda, lustro odbijające niebo i miasto, mieni się niemal magiczną jakością.

Bliższa inspekcja ujawnia umiejętne użycie pociągnięć pędzla artysty, aby uchwycić esencję sceny. Budynki Konstantynopola są oddane delikatnym dotknięciem, sugerując ich wspaniałość i historyczne znaczenie. Ludzie w łodzi na pierwszym planie dodają ludzki element do krajobrazu, podkreślając skalę otoczenia. Paleta barw, zdominowana przez miękkie błękity, biele i odcienie złota, wywołuje poczucie spokoju i harmonii, wciągając widza w serce chwili.