Sahne, nefes kesici bir panoramayla açılıyor: yumuşak, dünyevi bir ışıkla yıkanmış şehir, ufuk boyunca uzanıyor. Sanatçı, ışık ve gölgenin etkileşimini ustaca kullanarak büyüleyici bir derinlik yaratır. Gökyüzü, engin bir mavilik, tembelce süzülüyor gibi görünen kabarık bulutlarla noktalanır ve sahneye bir huzur dokunuşu katar. Gökyüzünü ve şehri yansıtan bir ayna olan su, neredeyse büyülü bir kalitede parıldıyor.

Daha yakından bakıldığında, sanatçının sahnenin özünü yakalamak için fırça darbelerini ustaca kullandığı görülüyor. İstanbul'un binaları, ihtişamlarını ve tarihsel önemlerini ima eden hassas bir dokunuşla işlenmiştir. Öndeki bir teknedeki insanlar, manzaraya bir insan unsuru ekleyerek, çevrenin ölçeğini vurgular. Yumuşak maviler, beyazlar ve altın dokunuşlarının hakim olduğu renk paleti, izleyiciyi anın kalbine çeken bir huzur ve sükunet duygusu uyandırır.