Katedralin görkemli cephesi, karmaşık detayları ve kabarık beyaz bulutlarla bezeli, masmavi bir gökyüzüne doğru yükselen yüksek kuleleriyle sahneye hakimdir. Sanatçı, süslü taş işçiliğini aydınlatan ve mimariye derinlik kazandıran ışık ve gölgenin oyununu ustalıkla yakalar. Bina sonsuza kadar uzanıyor gibi görünür ve içindeki enginliği ima eder.

Aşağıda, hareketli bir sahne gelişir. Dönem kıyafetleri içindeki figürler toplanır, bazıları günlük görevlerle meşgul görünürken, diğerleri sadece gözlemler ve kutsal alanın etrafında bir yaşam ve aktivite hissi yaratır. Kompozisyon, gözü binaların uzakta geriye doğru çekildiği sokağa çeker ve izleyiciyi şehrin kalbine çeken bir perspektif duygusu yaratır. Sanatçı, sahneye zamansızlık ve dingin bir zarafet duygusu veren, sıcak ve toprak tonlarının hakim olduğu sessiz bir renk paleti kullanır. Fırça darbeleri yumuşak görünür ve genel izlenim, huzurlu bir ihtişam ve tarihi önemdir.