De grandioze gevel van een kathedraal domineert het tafereel, met zijn ingewikkelde details en torenhoge torens die zich uitstrekken naar een azuurblauwe hemel bezaaid met wollige witte wolken. De kunstenaar legt op meesterlijke wijze het spel van licht en schaduw vast, verlicht het sierlijke metselwerk en geeft diepte aan de architectuur. Het gebouw lijkt zich oneindig uit te strekken, wat duidt op de uitgestrektheid die het herbergt.

Beneden ontvouwt zich een bruisende scène. Figuren in historische kledij verzamelen zich, sommigen schijnbaar bezig met dagelijkse taken, anderen observeren gewoon, waardoor een gevoel van leven en activiteit ontstaat rond de heilige ruimte. De compositie trekt het oog naar de straat, waar de gebouwen in de verte terugtreden en een gevoel van perspectief creëren dat de kijker naar het hart van de stad trekt. De kunstenaar gebruikt een gedempt kleurenpalet, met warme, aardse tonen die het tafereel domineren, waardoor het een gevoel van tijdloosheid en stille waardigheid krijgt. De penseelstreken lijken zacht en de algemene indruk is van vredige grootsheid en historische betekenis.