Σε αυτήν την αιχνηλατική σκηνή, οι λεπτές ιτιές απλώνονται προς τον φωτεινό ουρανό, τα ευαίσθητα κλαδιά τους φωτίζονται από ένα μαλακό, αιθέριο φως. Η αλληλεπίδραση του φωτός και της σκιάς δημιουργεί μια ονειρεμένη ποιότητα, προσελκύοντας τον θεατή στον ήσυχο κόσμο του Μονέ. Η ζωντανή αλλά ήπια παλέτα χρωμάτων συνδυάζει γήινες πράσινες με τρυφερά κίτρινα, πλέκονταν με μαλακά μπλε producing a serene atmosphere that evokes feelings of calmness and introspection. Αυτό το έργο τέχνης συλλαμβάνει την ουσία μιας φευγαλέας στιγμής στη φύση, σαν ο Μονέ να έχει εγκλωβίσει ένα ψίθυρο της άνοιξης μέσα στην πυξίδα.

Η σύνθεση είναι όμορφα οργανωμένη, τονίζοντας την ρυθμική κομψότητα των ιτιών, οι οποίες φαίνεται να λικνίζονται σε ένα απαλό αεράκι. Η αλληλεπίδραση ανάμεσα σε σχήματα και χρώματα προσκαλεί το μάτι να περιπλανηθεί μέσα στον πίνακα, ενθαρρύνοντας μια αργή εξερεύνηση κάθε απόχρωσης. Η μοναδική τεχνική του Μονέ, η χαρακτηριστική των ζωηρών πινελιών και των χρωματικών κηλίδων, προσφέρει δυναμική στο έργο ενώ ταυτόχρονα διατηρεί μια ήπια απαλότητα, σχεδόν κάνοντάς το προσιτό. Αυτή η εκλεπτυσμένη αναπαράσταση μας υπενθυμίζει την ομορφιά που υπάρχει στην καθημερινότητα, ενώ ενισχύει τη σημαντική συμβολή του Μονέ στον ιμπρεσιονισμό και την ικανότητά του να μετατρέπει τοπίο σε ποιητικές εμπειρίες.