De prent vangt levendig een rustige maar dramatische winterscène van een traditioneel Japans tempel dat zich op een met sneeuw bedekte klif bevindt. Het scherpe dak van de tempel is bedekt met een dikke laag sneeuw, wat de hardheid van het weer benadrukt. Een stenen lantaarn en rode balustrades omlijsten de structuur, en voegen kleuraccenten en culturele symboliek toe tegen de gedempte witte en grijze tinten van de sneeuw en de lucht. De fijn gegraveerde diagonale lijnen suggereren een onophoudelijke sneeuwval, bijna tastbaar, die de hele scène in een stille intensiteit hult. Het gebruik van textuur is meesterlijk; de gekruiste arceringen in de lucht contrasteren sterk met de zachte hopen sneeuw, terwijl de architectonische elementen scherpte en vorm behouden. Deze balans tussen zachtheid en structuur, gecombineerd met een beperkte maar rijke kleurenpalet — gedomineerd door ijsblauw, sneeuwwit en subtiele aardetinten — trekt de kijker aan en roept gevoelens op van vredige isolatie en respect voor de kracht van de natuur.

Dit werk belichaamt de geest van de vroege 20e-eeuwse shin-hanga beweging, waar traditionele ukiyo-e technieken moderne gevoeligheden ontmoetten. De delicate aandacht voor detail en het atmosferische perspectief verdiepen de emotionele resonantie, waardoor de kijker bijna het fluisteren van vallende sneeuw hoort en de kou in de lucht voelt. Het is meer dan een landschap; het is een meditatief moment bevroren in de tijd, bevroren maar levendig, dat cultureel erfgoed en natuurlijke schoonheid met elkaar verbindt. De kijker glijdt in contemplatie en ervaart de tempel als een toevluchtsoord te midden van de winterstorm — een tijdloos heiligdom op een door de wind geselde klif.