Bu eser, nehirin nazik akışının sakin bir sonbahar gününün yumuşak renklerini yansıttığı huzurlu bir manzarayı sergiliyor. Birçok ton, sahneyi boyarken, altın sarısı, soluk yeşillerle bir araya geliyor ve lavanta renkleri eterik havada süzülüyor. İzleyici, neredeyse sonbaharın serin havasını hissedebiliyor; bu, huzurlu bu krallığa adım atmaya davet eden bir çağrıdır. Rahat uygulanan fırça darbeleri, tanıdık olanı yücelten bu rüya gibi bir kaliteyi iletir. Sanatçının doğanın sürekli değişen güzelliğinin bir anını yakalamış olduğu hissediliyor.

Sahneye daha derinlemesine geçerken, kompozisyon gözleri yemyeşil yeşil kıyılardan parıldayan suya çeker; orada yansımalar neşeyle dans ediyor, huzur veren bir his uyandırıyor. Işık ve gölge arasındaki nazik etkileşim, duygusal etkiyi artırırken, bir yalnızlık içinde büyüyen manzaranın hafif fısıldayan seslerini hissettirir. Bu eserde Monet, yalnızca doğal dünyanın görsel ihtişamını kutlamakla kalmaz, aynı zamanda ruhu etkileyen gücüne de vurgu yapar; bu, bize etrafımızdaki geçici güzelliği takdir etmeyi hatırlatır.