Sahne, belki de mükemmel bir bahar gününün canlı özünü yansıtan güneşle dolu bir parkta açılıyor. İzleyici, hemen yukarıdaki yaprakların arasından dans eden güneş ışığının, ışık ve gölge arasında büyüleyici bir oyun yaratmasını sağlayan yeşil bir patikaya çekiliyor. Monet'in gevşek fırça darbelerini ustalıkla kullanışı hareket hissini uyandırıyor; sanki hafif bir esinti, yaprakların arasından fısıldıyor ve manzaraya dağılmış olan renkli giysileri sallıyor. Bu zarif giyimli bireyler, özellikle akışkan elbiseler giymiş kadınlar, belki sohbet ederken ya da çevrelerinin güzelliğinin tadını çıkararak huzurlu bir anı yaşıyorlar.

Kompozisyon, patikanın kenarındaki çiçeklerin açan pembe ve kırmızı tonlarıyla punctuate edilmiş zengin bir yeşil dokuma ortaya çıkarıyor ve gözleri bu huzurlu ortamın derinliklerine seyahat etmeye davet ediyor. Daha ileriye baktığımızda, arka planda canlı doğayı öngören renklerin ipuçlarıyla çiçek açarken, yüzlerin yumuşak bulanıklığı neredeyse anlık anıların yansıması gibi rüya gibi bir kalitesi yaratıyor. Bu sanat eseri sadece bir anı yakalamakla kalmaz, aynı zamanda 19. yüzyıl Parisli toplumunun huzurlu arayışlarını yansıtır. İzlenimcilik bağlamında, sere serpe gerçekçilikten bir sapmayı temsil eder ve doğanın ihtişamı içinde geçirilen bir günün duygusal etkisini ve kişisel deneyimini öne çıkarır; bu tema bugün bile derin bir yankı bulur.