Sahne, Kuzey Denizi'nin enginliğinin hissedilir bir hissiyle açılıyor; geniş bir su kütlesi, gökyüzünün dramatik bir bulut gösterisiyle egemen olduğu ufka doğru uzanıyor. Sanatçı, ışık ve gölgenin etkileşimini ustaca yakalayarak, kumlu kıyıya neredeyse dünyevi bir parıltı yayıyor. Manzaranın ölçeğiyle küçülen birkaç figür sahneyi noktalıyor; yalnız bir kişi sığ suda ilerlerken, küçük bir grup mütevazı bir yapının yakınında toplanıyor. Fırça darbeleri, ayrıntılı olmasına rağmen, resme anında bir his veren, anın anlık bir bakışta yakalanmış gibi görünmesini sağlayan belirli bir gevşekliği koruyor. Genel etki, kıyı topluluğunun günlük yaşamına dair bir ipucu ile sakin bir yalnızlık hissi veriyor.