Sahne, çimenlik bir alanı andıran, dokulu fırça darbelerinin canlı bir uzantısı olan yemyeşil bir ön planla açılıyor. Yukarıda yükselen, ince ağaçların bir sırası, göğe doğru uzanan gövdeleri, kompozisyona hakimdir. Sanatçının usta eli, ağaçların pürüzlü kabuklarından hassas yapraklarına kadar çeşitli dokularda belirgindir. Yeşiller, kahverengiler ve yumuşak, bulutlu bir gökyüzünün hakim olduğu sessiz palet, bir dinginlik hissi ve geç öğleden sonranın yumuşak ışığını çağrıştırıyor.

Gözler resmin derinliklerine doğru yol aldıkça, binaların ipuçları yoğun ormanın içinden gözükerek bir derinlik katmanı ekler ve bir yer hissi uyandırır. Kompozisyon, ağaçların dikeyliği zeminin yatay düzlemiyle zıtlaşacak şekilde dikkatle dengelenmiştir. Bu, tefekkür davet eden bir sahnedir; konunun basitliği, sanatçının yetenekli tekniğiyle birleşerek bir uyum ve huzur duygusu yaratır. Taze bir hava solumak gibi, tuvalde yakalanmış bir sessizlik anı.