ฉากเปิดขึ้นด้วยภาพด้านหน้าอันเขียวชอุ่ม บริเวณที่มีชีวิตชีวาของรอยแปรงที่มีพื้นผิวซึ่งบ่งบอกถึงทุ่งหญ้า เหนือขึ้นไป เป็นแถวต้นไม้เพรียวบาง ลำต้นยื่นขึ้นไปบนท้องฟ้า ครอบงำองค์ประกอบ มืออันชำนาญของศิลปินเห็นได้ชัดในพื้นผิวต่างๆ – ตั้งแต่เปลือกไม้ที่ขรุขระของต้นไม้ไปจนถึงใบไม้ที่ละเอียดอ่อน โทนสีที่หม่นหมอง ซึ่งมีสีเขียว น้ำตาล และท้องฟ้าที่มีเมฆมากอ่อนๆ เป็นหลัก ทำให้เกิดความรู้สึกสงบและแสงอ่อนๆ ของช่วงบ่ายแก่ๆ

เมื่อสายตาลงลึกเข้าไปในภาพวาด ร่องรอยของอาคารจะโผล่ผ่านป่าทึบ เพิ่มชั้นของความลึกและบ่งบอกถึงความรู้สึกของสถานที่ องค์ประกอบมีความสมดุลอย่างระมัดระวัง โดยแนวตั้งของต้นไม้ตัดกับระนาบแนวนอนของพื้นดิน เป็นฉากที่เชิญชวนให้พินิจพิจารณา ความเรียบง่ายของเรื่อง ประกอบกับเทคนิคอันชำนาญของศิลปิน สร้างความรู้สึกกลมกลืนและสงบสุข มันเหมือนกับการสูดอากาศบริสุทธิ์ ช่วงเวลาแห่งความเงียบสงบที่ถูกจับบนผืนผ้าใบ