Sahne, çölün acımasız güneşini ima eden ince geçişlerin bir tuvali olan, engin ve soluk bir gökyüzünün altında açılıyor. Yıpranmış taştan ve sarımsı tonlardaki binalar, kompozisyona hakim, şekilleri atmosferik perspektifle yumuşatılmış. Ortada, yükselen bir minare gökyüzünü deliyor, şehrin yatay yayılımına dikey bir karşı nokta. Mimariden, zamana meydan okuyan bir medeniyetin hikayelerini fısıldayan, yaş ve tarih duygusu yayılıyor. Ön plan, kalabalık bir şehrin uğultusuyla dolu, kapının etrafında toplanan küçük insan figürleri, bazıları canlı sohbetler ediyor ve hareket ediyor. Tüm sahne, zamanda yakalanmış bir an, bir dinginlikle dolu.