Sahne, sessiz bir saygınlıkla açılıyor; iki köylü kadın, işlerine derinden dalmış durumda. Ayakta duran bir kadın, kürek kullanıyor, hareketinin yay şekli, işinin ritmini ima ediyor. Diğeri, izleyiciye daha yakın, eğilmiş, toprağı odaklanmış bir dikkatle yönetiyor. Işık, yaprakların arasından süzülüyor gibi görünüyor, sahneyi renklerin bir mozaiğiyle süslüyor.

Kompozisyon, sanatçının ustalığının bir kanıtıdır, figürlerin yerleşimi gözü çeker ve bahçeden geçirir. Renk paleti yumuşatılmış, toprak tonları hakim, ancak ışığın özenli bir şekilde uygulanması, sahneye hayat veren bir canlılık getiriyor. Bu, sıradanlığın güzelliğinden, emeğin sessiz saygınlığından ve insanlık ile doğa arasındaki uyumdan bahseden bir resimdir.