De scène ontvouwt zich met een stille waardigheid; twee boerinnen zijn diep verzonken in hun werk. De ene, staand, hanteert een spade, de boog van haar beweging suggereert het ritme van haar werk. De andere, dichter bij de toeschouwer, is gebogen en verzorgt de aarde met geconcentreerde aandacht. Het licht lijkt door de bladeren te filteren en de scène te bestrooien met een mozaïek van kleuren.

De compositie getuigt van de meesterschap van de kunstenaar, de plaatsing van de figuren trekt de blik aan en leidt hem door de tuin. Het kleurenpalet is gedempt, aardetinten domineren, maar de zorgvuldige toepassing van licht brengt een levendigheid die de scène tot leven wekt. Het is een schilderij dat spreekt over de schoonheid van het alledaagse, de stille waardigheid van het werk en de harmonie tussen mens en natuur.