Bu eser, geniş, loş aydınlatılmış bir manzarada çalışan yalnız bir figürü sunuyor. Arka plan, zengin bir toprak kahverengidir ve karanlığa doğru giriyor, belki de geceye veya bir günün sonuna işaret ediyor. Figür, muhtemelen bir çalışma anında yakalanmış olarak, hafifçe öne doğru eğilmiş, sahnenin soluk renkleri arasında kendini belli ediyor. Pozu hafif eğilmiş bir biçimde küçük bir ateşi tutuyor; duman kıvrımları yükseliyor ve seyirciyi bu alacakaranlık dünyada çekiyor. Van Gogh'un fırça kullanımı, belki minimal olmasına rağmen, belirli bir yoğunluk taşıyor - fırça darbeleri akıcı ama bilerek yapılmış, bu sayede hem figür hem de ateş, etrafındaki karanlık karşısında öne çıkıyor.

Eserin duygusal etkisi belirgindir. Yalnızlık hissi var; karanlıkta zorlu bir iş yapma, derin bir şekilde yankılanıyor. Bu, emek ve direncin temalarıyla içsel bir bağ kuruyor. Tarihsel olarak, bu eser Fransa'nın değişen kırsal manzaralarına ve Van Gogh'un zamanındaki işçi sınıfının yaşamına bir bakış sunuyor. Van Gogh'un kalın, duygusal fırça darbelerini kullanmasıyla, resim sadece temsilin ötesine geçerek, yaşamın daha basit ama genellikle göz ardı edilen anlarında düşünmeye davet ediyor. Bu eser, sanatçının insan duygularını doğal bir arka planda yakaladığı yeteneğini vurguluyor, emek, azim ve zamanın amansız geçişinin sessiz bir hikayesini resmediyor.