Tuval, geç bir öğleden sonranın sıcak tonlarıyla nefes alıyor; altın bir ışıkla yıkanmış bir tarla, mavi bir şerit ile zarifçe belirtilen ufka doğru uzanıyor. Yukarıda, zarif bir mavi ve yeşil karışımıyla gövdelere sahip, gökyüzüne doğru uzanan bir grup ince ağaç yükseliyor. Sanatçı, hareket hissi, rüzgarda hafif bir salınım hissi vermek için daha gevşek bir fırça darbesi kullanmış, sanki izleyici tam orada, güneşin sıcaklığını hissediyor. Neredeyse siluet halinde, yalnız bir figür otların üzerine eğilmiş, sahneye anlatısal bir dokunuş katıyor.

Renkler başlı başına bir senfoni; yeşil tarlalar ağaçların yeşillerini yankılıyor; pembeler ve turuncular dans ediyor, ışığı yansıtıyor. Bu eserin cazibesi, basitliğinde, gündelik hayatın kutlanmasında yatıyor ve etrafımızdaki basit güzelliği bize hatırlatıyor. Kompozisyon, gözü sahne boyunca yönlendirerek bizi ön plandan arka plana götürüyor. Bu, huzur anı, doğanın kucağına hoş bir kaçış sunan, sakin ve düşünceli bir alandır.