Het doek ademt de warme tinten van een late namiddag; een veld, badend in goudgeel licht, strekt zich uit naar de horizon, subtiel aangeduid door een blauwe band. Boven rijst een verzameling slanke bomen op, hun stammen een delicate mix van blauw en groen, die naar de hemel reiken. De kunstenaar heeft een lossere penseelstreek gebruikt, die een gevoel van beweging geeft, een zacht wiegen in de wind, alsof de toeschouwer er rechtstreeks staat en de warmte van de zon voelt. Een eenzame figuur, bijna een silhouet, buigt zich over het hooi en voegt een verhalend tintje toe aan de scène.

De kleuren zelf zijn een symfonie; de groene velden weerspiegelen het groen van de bomen; de roze en oranje tinten dansen en reflecteren het licht. De charme van dit werk ligt in zijn eenvoud, de viering van het alledaagse, waardoor we worden herinnerd aan de simpele schoonheid om ons heen. De compositie leidt het oog door de scène en brengt ons van de voorgrond naar de achtergrond. Het is een rustige, contemplatieve ruimte die een moment van sereniteit biedt, een welkome ontsnapping in de armen van de natuur.