Bu sakin manzarada, nehrin nazik akışı, çevresindeki binaların ve doğanın yumuşak tonlarını yansıtır. Evlerin cepheleri, sıcak sarılar ve soluk beyazlarla kaplanmış, su kenarındaki huzurlu bir günü öneriyor. Yaşamın özü nehri yakalayan güneş ışığı gibi yüzeyine dalgalanıyor. Kilisenin kulesi belirgin bir şekilde yükselirken, mimari özellikleri Monet'in fırça vuruşlarıyla yumuşatılmış; bu, huzurlu manzarada bir rahatsızlık değil, daha çok nazik bir dost gibi görünmektedir. Hemen hemen, bu tablo içinde kaybolmuşcasına rüzgarın fısıldışını ve suyun sahile hafifçe vurmasını duyabiliyorsunuz.

Monet'in tekniği, izlenimcilik için tipik olan bir şekilde, gerçekliği çok katı bir biçimde tanımlamadan işaret eden ince fırça darbeleri kullanıyor; içindeki akış sizi kendi dünyasına çekiyor. Renk paleti, serin mavileri sıcak toprak tonlarıyla harmanlayarak tuvali canlandıran canlı bir kontrast yaratıyor. Her bakışta, su kenarındaki gölgelerde gizli yeni yansımaları veya unsurları keşfedebilirsiniz. Bu sahne nostaljik bir his yayıyor, daha basit bir zamana duyulan özlemi yansıtıyor, doğanın temel ritimleri hayatın temposunu belirliyormuş gibi görünüyor. 19. yüzyılın sonlarında ortaya çıkan izlenimci hareket süresince yaratılan bu tablo, Monet'in ışık, renk ve her ikisinin de geçici niteliklerine olan ilgisini vurguluyor; bu nedenle sanat tarihindeki önemini simgeleyerek doğanın güzelliğinin sonsuz kutlaması olarak öne çıkıyor.