Bu canlı sahne, güneş ışığıyla lekelenmiş sakin bir park köşesine davet ediyor; burada hafifçe kıvrılan bir çeşme, hareketli bir odak noktası haline geliyor. Sol taraftaki büyük dokulu ağaç ve uzaklarda dizilmiş altın sarısı yapraklı uzun ağaçlar, organik biçimler ile insan varlığını ustaca dengeliyor. Çeşmenin yanındaki iki kadın, günlük su alma ritüellerini gerçekleştirirken ve bir başka kadın da şemsiye taşıyarak huzurla yürürken, sahne sessiz ama samimi bir yaşam taşıyor. Sanatçının noktalama tekniği, küçük mavi, mor, sarı ve yeşil noktalarla ışık ve gölgenin parıldayan bir halısını yaratıyor, bu da tuvarda dans ediyor.

Palet, soğuk ve sıcak tonların senfonisi gibi; samimi detayları geniş doğal güzellikle harmanlıyor. Işıklar yalnızca aydınlatmakla kalmıyor; hafif esintiler ve kuş cıvıltılarıyla dolu bir akşamüstü atmosferini yansıtıyor. Bu eser, bilimsel renk teorisi ve biçimsel hassasiyete adanmış bir neo-empresyonist eserdir; yüzeyinde canlı ve titreşen bir enerji hissediliyor. Basit bir çeşmeden öte, doğa ile günlük insani ritüellerin uyumlu birleşimini gösteren ve 19. yüzyıl sonundaki güney Fransa'nın zengin ve sakin yaşamının yankısını taşıyan bir eser.