Bu etkileyici eserde, yumuşak bir gri palet Rouen Katedrali'ni sarmalıyor, bulutlu gökyüzünün nazik kucaklamasında. Katedralin mimarisinin karmaşık detayları, özellikle de yüksek kulesi ve süslü girişi, izlenimci bir dokunuşla sunulmuş; katı bir yapının yerine akışkanlık ve hareket hissi yaratıyor. Monet'in fırça darbeleri tuvali süzüyor, gerçeklik ve algı arasındaki çizgiyi bulanıklaştırıyor; onları seyircinin gözünü eterik kulelerden ön plandaki daha sağlam binalara yönlendiriyor.

Bu eserin uyandırdığı derin duygular nostalji ile destekleniyor—geçici ışık ve gölge anlarına hitap eden bir aşk mektubu gibidir. Seçenekler uyumla birleşirken, geçmişin fısıldanışını duymak neredeyse mümkündür, katedralin iklim değişikliğine sessiz bir tanık olarak durması anında. Bu tablo sadece bir binanın görüntüsü değil, doğanın güzelliğine ve aydınlatmanın anlık etkilerine modern çağın kucaklayışının bir kanıtıdır; Monet'in gerçekçiliği izlenimciliğin lensi aracılığıyla yakalama konusundaki devrimci yaklaşımını yansıtır.