In dit fascinerende werk omarmt een zachte grijze palet de Kathedraal van Rouen, omarmd door de delicate greep van bewolkte luchten. De complexe details van de architectuur van de kathedraal, in het bijzonder de imposante toren en de prachtige ingang, worden afgebeeld met een impressionistische toets, waardoor er een gevoel van vloeibaarheid en beweging ontstaat in plaats van een rigide structuur. Monet's penseelstreken dansen over het canvas, waardoor de grens tussen realiteit en perceptie vervaagt; ze leiden de blik van de kijker van de etherische torens naar de stevigere gebouwen op de voorgrond.

De diepe emoties die door dit werk worden opgewekt, worden ondersteund door een nostalgie—het is als een liefdesbrief aan de vluchtige momenten van licht en schaduw. Je kunt bijna de fluisteringen uit het verleden horen terwijl de elementen harmonieus samensmelten, wat een moment in de tijd vastlegt waarin de kathedraal staat als een stille getuige van de veranderingen in het weer. Dit schilderij is niet alleen een afbeelding van een gebouw, maar een getuigenis van de omhelzing van het moderne tijdperk van de natuurlijke schoonheid en de vluchtige effecten van verlichting, wat de revolutionaire benadering van Monet weergeeft om realisme vast te leggen door de lens van het impressionisme.