Het landschap ontvouwt zich met een levendige intensiteit, een symfonie van aardse tonen en weelderig groen. Hoge bomen, met hun skeletachtige takken die naar de hemel reiken, omlijsten de scène; een zacht licht baadt de velden in de verte en een groep gebouwen verschijnt in de verte. De penseelstreken zijn gedurfd, bijna uitdagend; ze bouwen de textuur van het beeld op. De voorgrond is een explosie van kleur, een mozaïek van roest en oranje die de wisseling van de seizoenen suggereert. In de rechter benedenhoek voegt een eenzame figuur, verzonken in een of andere taak, een gevoel van menselijke aanwezigheid toe, een subtiel contrapunt voor de wilde schoonheid van het landschap.