Bij het aanschouwen van deze scène wordt men onmiddellijk getransporteerd; de penseelstreken dansen over het doek en creëren een wazige, bijna dromerige kwaliteit. Het oog wordt getrokken naar de met licht gevulde lucht die door het levendige gebladerte glimt. De centrale structuur, weergegeven in zachte witte en crèmetinten, suggereert een plaats van historische betekenis; misschien een moskee of een groot paleis, waarvan de details wazig zijn, maar onmiskenbaar aanwezig.

Hieronder voegt een verzameling figuren, weergegeven in gedurfde, contrasterende kleuren, een vleugje leven en energie toe. Hun vormen zijn losjes gedefinieerd, wat bijdraagt ​​aan het algehele gevoel van een vluchtig moment dat in de tijd is vastgelegd. De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze licht en schaduw, waardoor diepte en dimensie ontstaat; het spel van licht op het gebouw, de bomen en de figuren nodigt de kijker uit om de scène verder te verkennen. Ik kan bijna de warmte van de zon voelen en het zachte geritsel van de bladeren horen; een bewijs van de bekwaamheid van de kunstenaar om niet alleen een visuele representatie vast te leggen, maar ook een sfeer, een gevoel.