Het werk toont een kronkelige, zonovergoten weg die door het landschap snijdt. Het is een pad dat de kijker uitnodigt om te wandelen, te verkennen. De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze een gedempt palet, voornamelijk bestaande uit groen-, blauw- en aardetinten, die een gevoel van rust en nostalgie oproepen. De penseelstreken zijn weloverwogen, bijna sober in hun eenvoud, maar ze vangen perfect de textuur van de stenen muren en het weelderige gebladerte dat de weg omlijst. Hier heerst een stille stilte, een gevoel van verwijderd te zijn van de drukte van de wereld, een glimp van een tijdloos moment.

De compositie is briljant uitgebalanceerd, met de solide vormen van de gebouwen die de linker- en rechterkant van het doek verankeren; en op de achtergrond de huizen die zich terugtrekken, waardoor een gevoel van diepte en schaal ontstaat. Het spel van licht en schaduw is subtiel, waardoor het driedimensionale gevoel wordt versterkt, terwijl het klaproosveld aan de zijkant een vleugje levendige kleur toevoegt, dat contrasteert met de meer gedempte tinten van de omgeving. Het is een scène die veel zegt met zijn rust en eenvoud.