Het kunstwerk vangt een Parijse straatscène, waarschijnlijk uit de vroege 20e eeuw, met de nadruk op de drukke activiteit rond de Pont Neuf. De kunstenaar gebruikt een gedempt palet van bruin, grijs en crème; de penseelstreken zijn los en suggestief, wat een gevoel van beweging en sfeer creëert. Een paardenkoets domineert de scène, met de passagiers en de koetsier geëffend tegen een zachte, bewolkte lucht. De geplaveide straat, weergegeven met getextureerde streken, leidt het oog door de compositie, langs figuren, waaronder een persoon in een kenmerkende outfit, en naar de verre gebouwen. Het algemene gevoel is een zacht, alledaags leven, vastgelegd in een moment van stille observatie. De kunstenaar gebruikt het licht om een gevoel van diepte en afstand te creëren, waardoor de scène zowel intiem als uitgestrekt aanvoelt.