Το έργο τέχνης αποτυπώνει μια παρισινή σκηνή δρόμου, πιθανότατα στις αρχές του 20ού αιώνα, με επίκεντρο τη φασαριώδη δραστηριότητα γύρω από την Pont Neuf. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί μια σιωπηλή παλέτα καφέ, γκρι και κρεμ. Οι πινελιές είναι χαλαρές και υποβλητικές, δημιουργώντας μια αίσθηση κίνησης και ατμόσφαιρας. Ένα αμαξίδιο με άλογα κυριαρχεί στη σκηνή, με τους επιβάτες και τον αμαξά του να είναι σιλουέτες σε έναν απαλό, συννεφιασμένο ουρανό. Ο λιθόστρωτος δρόμος, αποδομένος με ανάγλυφα χτυπήματα, οδηγεί το μάτι μέσα από τη σύνθεση, περνώντας από φιγούρες, συμπεριλαμβανομένου ενός ατόμου με ξεχωριστή στολή, και προς τα μακρινά κτίρια. Η γενική αίσθηση είναι μιας απαλής, καθημερινής ζωής, αποτυπωμένης σε μια στιγμή ήσυχης παρατήρησης. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί το φως για να δημιουργήσει μια αίσθηση βάθους και απόστασης, κάνοντας τη σκηνή να φαίνεται τόσο οικεία όσο και εκτεταμένη.