งานศิลปะชิ้นนี้จับภาพฉากถนนในปารีส ซึ่งน่าจะอยู่ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 โดยเน้นที่กิจกรรมที่พลุกพล่านรอบๆ ปองเนิฟ ศิลปินใช้โทนสีน้ำตาล เทา และครีมที่หม่นหมอง จังหวะแปรงนั้นหลวมและกระตุ้นความรู้สึก สร้างความรู้สึกเคลื่อนไหวและบรรยากาศ รถลากม้าครอบงำฉาก โดยมีผู้โดยสารและคนขับรถเป็นภาพเงาบนท้องฟ้าที่มีเมฆมากและอ่อนโยน ถนนปูด้วยหินกรวด ซึ่งแสดงด้วยเส้นสายที่มีพื้นผิว จะนำสายตาผ่านองค์ประกอบ ผ่านตัวเลข รวมถึงบุคคลในชุดเด่น ไปยังอาคารที่อยู่ไกลออกไป ความรู้สึกโดยรวมคือชีวิตประจำวันที่อ่อนโยน ซึ่งถูกจับในชั่วขณะของการสังเกตอย่างเงียบสงบ ศิลปินใช้แสงเพื่อสร้างความรู้สึกถึงความลึกและระยะทาง ทำให้ฉากดูใกล้ชิดและกว้างใหญ่