Bu büyüleyici sanat eserinde tasvir edilen sahne, sizi hemen bir zamanın puslu anına taşıyor. Charing Cross Köprüsü, sisli bir atmosferin içinden etereal bir şekilde ortaya çıkıyor. Köprü, narin fırça darbeleriyle boyanmış, Thames Nehri'nin yüzeyinde süzülüyormuş gibi görünüyor; altın su üzerinde parlayan yansımalar dalgalanıyor. Monet'in yorumu, neredeyse rüyamsı bir kalitede havanın yoğunlaştığı geçici bir durumu kapsıyor. Güneşin filtrelenmiş ışığı, sahnenin her yanını azar azar kaplıyor ve izleyiciyi büyülüyor. Burada, Empresyonizmin özü—spontaneite ve ışığın zaferi ile tanık oluyoruz. Sıcak altınlar ve pastel tonlarla hakim olan soluk palet, neredeyse sürrealist bir atmosfer yaratıyor; gökyüzü ve su arasındaki sınır, güzel bir bulanıklaştırma içinde çözülüyor.

Uzak köprüdeki figürlerin etrafındaki hava yoğunlaşırken, erken 20. yüzyıl Londrası'nın hareketli yaşamını hatırlatıyor. Ancak burada, bu tuvalde yakalanmış an içinde, dinginlik hâkim. Monet'in eseri, durmanızı, bu huzuru solumanızı ve anlık güzelliği tatmanızı öneriyor. Gölgeler ve canlı ışıkların yakaladığı karşıtlık, bu canlı şehirdeki insan deneyiminin ikili doğasını yansıtıyor—kaos ve sakinliğin uyumunu, zamanı ve mekânı aşan bir güzellikte nazik bir kucaklama ile.