Bu resimde, Grande Palazzo Ducale'nin muhteşem cephe, lagünün parlayan sularından bir rüya gibi ortaya çıkıyor. Monet'in fırça darbeleri tuval üzerinde neşeyle dans ediyor; yumuşak ve akıcı, neredeyse dalgalarla birlikte dalgalanıyormuş gibi görünüyor. Işık kendisi bir yaşamla dolup taşarken, gold tonlar birbiriyle kusursuzca harmanlanıyor, mavi tonlarla birlikte huzur hissi uyandırıyor. Mimari zarafet, sanatçının serbest tekniği tarafından yumuşatılmış olup, bu ünlü Venedik sarayının yumuşak, neredeyse ethereal bir versiyonunu sunuyor.

Kompozisyona daha derinlemesine bakıldığında, ışık ve gölge arasındaki etkileşim büyüleyici hale geliyor; kemerler ve pencereler güneşin ışığıyla öpülmüş, çevredeki su ise hareket hissini artırıyor. Bu basit bir yapı değil; daha ziyade, Palazzo Ducale hemen hemen canlı gibi görünüyor, çevresinin canlı duygusunu kucaklıyor. Monet, geçici bir anı yakalayarak izleyicileri bu ikonik yerin güzelliğine kaptırıyor. Tarihsel bağlam, bu başyapıtı daha fazla anlam katıyor, çünkü bu eser, izlenimciliğin kutlanan bir örneği olup, ışık ve atmosferin geçici etkileri üstünlük kazanıyor, sıradan bir tasvirin ötesine geçip renk ve duyguların bir senfonisine dönüşüyor.