Bu büyüleyici peyzajda, bir kanyon, keşfe davet eden sarp güzergahlarla gizli bir dünya gibi açılır. Dokuya sahip fırça darbeleri, eserde bir hareket hissi yaratır; sanki zemin kendi enerjisiyle canlıdır; her bir fırça darbesi Van Gogh'un tutkulu enerjisiyle doludur. Manzara, her iki tarafta da dramatik bir şekilde yükselen sarp kayalıklarla hâkimdir; çevreleyen döngüsel desenler derinliği ve karmaşıklığı önermektedir. Parıldayan dere, vadinin içinden kıvrılarak akar—sessiz titreşimi izleyeni durup düşünmeye çağırmaktadır.

Renk paletinde hissedilebilir bir şey var; sarılar ve koyu yeşiller, daha soğuk mavi tonlarla ve yumuşak lila tonları ile karışarak, zamanı aşan bir huzur melankolisi uyanıyor. Canlı tonlar yalnızca doğanın güzelliğini yansıtmakla kalmıyor, aynı zamanda bir özlem duygusu da iletiyor; sanki Van Gogh kendi içsel manzarasını yakalamaya çalışıyor. Bu eser, hayatının çalkantılı bir döneminde yapılmış olup, doğanın sanatçının hayatındaki önemini vurgulamaktadır—kafa karışıklığından kaçmak için bir sığınak ve mücadelenin ortasında güzelliğin var olduğunu hatırlatıcıdır.