Sahnenin geçtiği yer, gölgeli bir ormanın kalbi, tepe örtüsünden süzülen benekli ışık. Kompozisyona hakim olan, doğal bir katedral oluşturan gövdeleri ve dallarıyla yükselen ağaçlar. Sanatçı, sahneyi saran ve figürleri aydınlatan ışık havuzlarıyla vurgulanan, tuvalin en karanlık bölgeleriyle, ışık ve gölge kontrastını ustalıkla kullanır. Ön planda, düşmüş bir ağaç gövdesi, birkaç asker için bir dinlenme yeri sağlar; at sırtındaki bir binici onları gözetler.

Resim, sessizlik ve dinlenme hissini uyandırır. Yumuşak ışıkta görülebilen fırça darbeleri, hareket ve atmosfer hissi verir. Renk paleti, figürlerin kıyafetlerinin sıcak renkleriyle noktalı, toprak tonlarına, yeşillere ve kahverengilere yönelir. Bu ince palet, izleyiciyi tarihi bir anlatının içinde dinginlik ve tefekkür anına taşıyan ve yüzeyin altındaki daha derin duygusal akımlara işaret eden, hafif bir yoğunluk ruh hali yaratır.