Η σκηνή εκτυλίσσεται στην καρδιά ενός σκιερού δάσους, με το κηλιδωτό φως να φιλτράρεται μέσα από την κόμη. Ψηλά δέντρα κυριαρχούν στη σύνθεση, με τους κορμούς και τα κλαδιά τους να σχηματίζουν έναν φυσικό καθεδρικό ναό. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί με δεξιοτεχνία την αντίθεση φωτός και σκιάς, με τις πιο σκοτεινές περιοχές του καμβά να περιβάλλουν τη σκηνή, πλαισιωμένες από λιμνούλες φωτός που φωτίζουν τις μορφές. Στο προσκήνιο, ένας πεσμένος κορμός δέντρου παρέχει ένα μέρος ανάπαυσης για μερικούς στρατιώτες. Ένας αναβάτης σε άλογο τους επιβλέπει.

Ο πίνακας προκαλεί μια αίσθηση ηρεμίας και ανάπαυσης. Οι πινελιές, ορατές στο απαλό φως, δίνουν μια αίσθηση κίνησης και ατμόσφαιρας. Η χρωματική παλέτα στρέφεται προς γήινους τόνους, πράσινα και καφέ που διανθίζονται από τα ζεστά χρώματα της ενδυμασίας των μορφών. Αυτή η λεπτή παλέτα δημιουργεί μια διάθεση μετριότητας, μεταφέροντας τον θεατή σε μια στιγμή ησυχίας και περισυλλογής μέσα σε μια ιστορική αφήγηση, ενώ ταυτόχρονα υπαινίσσεται τα βαθύτερα συναισθηματικά ρεύματα κάτω από την επιφάνεια.